skip to Main Content
Mijn Eigen Schuld

Mijn eigen schuld

Nadat ze me in paniek appt rijd ik meteen naar haar toe. Ze is net wakker en heeft een flinke kater. Ze is overstuur. Er is vannacht iets gebeurd. 

 

Ik bel aan, ze doet open. Ze huilt. “Ik ben misselijk en voel me smerig”.. Dat is het eerste wat ze tegen me zegt. Ze heeft gedoucht, lang. Maar het heeft niet geholpen. Ze heeft geprobeerd het weg te slapen maar de herinneringen drongen zich aan haar op. Ik herken haar gevoel.

 

We gaan zitten en dan begint ze met haar verhaal: Ze is op stap, zoals elk weekend. Ze danst en hij danst met haar mee. Ze drinken samen aan de bar een cocktail. Hij maakt grapjes en zij lacht. Al snel slaat hij een arm om haar heen. Dit is het moment waarop zij zich afvraagt of ze dit wel toe moet staan. Want ze wil niet meer dan dit. Gewoon, een gezellige avond. Ze zoekt oogcontact met een vriendinnetje. Ze lachen naar elkaar. Ze voelt ze zich ongemakkelijk en gevleid tegelijkertijd. Wanneer hij aan haar zit duwt ze z’n hand speels weg. “Niet doen”.

… Aan het eind van de avond lopen ze samen naar buiten. Hij trekt haar naar zich toe. Ze probeert hem op afstand te houden maar het lukt niet. Ze zegt STOP en toch kust hij haar. Ze geeft even mee in de hoop dat het dan klaar is. Dat het stopt. Maar hij stopt niet en gaat verder. Ze zegt nog een keer STOP en probeert zich los te maken. Hij is te sterk, houdt haar vast en zegt haar hoe mooi ze is. De rest gaat als een film aan haar voorbij. Ze raapt haar spulletjes bij elkaar en loopt snel naar huis. Een waas. Laat dit niet gebeurd zijn.. Verward en aangeschoten kruipt ze onder de dekens. Als ze ‘s morgens wakker wordt voelt ze zich vreselijk. 

 

Dit is één van de vele verhalen die wij horen van de meiden bij ons in de praktijk. 

Allemaal voelen ze schaamte en schuld en vragen ze zich af waar zíj de fout in zijn gegaan. 

 

Ik was dronken. Ik was niet duidelijk genoeg. Misschien heb ik het zelf uitgelokt.
Ik kan mijn grenzen niet goed aangeven. Ik heb maar 1 keer nee gezegd..

 

Dit is wat ze zeggen. Ze geven zichzelf de schuld van wat er is gebeurd. En dat is onterecht.
Eén STOP of NEE zou genoeg moeten zijn. De boodschap is duidelijk wanneer zij zich losmaakt, een hand wegduwt of zich wegdraait. 

 

Sommige meiden doen aangifte, maar de meeste niet. Veel jonge vrouwen zwijgen, houden het verborgen. 

Niks zeggen, doorgaan en de emoties onderdrukken lijkt hen de beste optie. Maar op langere termijn begint dat te wringen. De gevoelens en herinneringen dringen zich aan je op. Als het je overkomt: neem iemand in vertrouwen en vertel het, praat erover. Dit kan een vriendin zijn, maar ook je ouders, een leerkracht, de buurvrouw of een hulpverlener. Doe het niet alleen. Het is nooit jouw schuld.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top